ANZAC tago

Je ĉi ANZAC tago
Mia komputilo estas anstaŭiĝenda.
Ili ne dezegnis ĝin esti daŭrigenda;
Kiel la malgrandaj domoj sur la monteto
Kiuj aspektas samaj,
Kien la pluvo eniras.
Ni faris tion al niaj aŭtetoj,
Niaj urbodomoj, kaj niaj trinkejoj.

Unufoje mi promenis sur stratoj kie
La prauloj de gepatroj marŝis
Kaj vendis iliajn grenojn.
Mi vizitis arbaro kie morto
Memorigis min
Ke kelka disŝiriĝita parto de mi estis tie.
Kaj en tiuj fortaj, odoraj arboj
De praa pasinteco,
Mi scias ke mi devus bonkora,
Devus justa kaj devus libera.

Nun mi havas Esperantajn kartojn,
Kiujn mia pra praavo ricevis,
Antaŭ cent jaroj,
Dum li serĉis tutmondan pacon
Kun lingvo malpermisita laŭ Germanoj, Rusoj kaj mensogoj.
Eble ili iros al ambaŭ miaj idoj,
Kiuj ŝatos ilin,
Kiel mi.

Usono kaj Ĉinio vi ŝtelis de ni
La valoron de aĵoj.
Vi ŝtelis la larmojn de mia avino
Kaj la timojn de niaj soldatoj
Per viaj plastaj ludiloj kaj kartoj.
Hodiaŭ, ĉi tiu ANZAC tago,
La metala insigna sur mia ĉemizo,
Kiu memoras perditajn batalojn kaj rompitajn korojn,
Kiu kostis nur dek dolarojn,
Kune kun miaj Esperantaj kartoj,
Estas la plej valora aĵo kiun mi posedas.

Share

Anzac Day

On this Anzac day
My computer needs replacing;
It wasn’t designed to last
Nor are the little houses on the hilltop
That look just the same,
Where the rain gets in.
We have done that to our cars,
And our town halls and our bars.

I once walked upon streets where
The ancestors of fathers had walked
And sold their corn.
I visited a forest where death
Made me remember
That some shorn part of me had been here.
And in those strong, scented trees
Of an ancient past,
I knew today to be kind
To be just and to be free.

Now I have Esperanto cards
My great great grandfather received,
Over 100 years ago,
As he searched for global peace
With a language banned by the Germans,
The Russians and the lies.
Perhaps they shall go to both my children,
Who shall value them,
As do I.

America and China you have stolen from us
The value of things.
You have stolen my grandmother’s tears
And our soldiers’ fears
With your plastic toys and plastic cards.
Today, this Anzac day,
The metal pin on my shirt,
That recalls lost battles and broken hearts,
That only cost ten dollars,
Along with my Esperanto cards,
Is the most valuable thing I own.

Share

Rest In Peace

I wish I could throw away my thoughts
In a rubbish bin once and for all,
Unconcerned that they won’t come back,
Buried along with an eternity of
Plastic bottles, styrofoam, cellphones, lightbulbs and ziplock bags.
But like them, they won’t go away.
Perhaps I could try and recycle them like broken glass
Or put them in the waste,
Broken dreams being composted
That won’t become the anxiety of my son’s son,
Or my child’s career.
And me when I die
Let my body rot away inside a grave
My mind scattered,
My soul divided
With the choices I made,
That will make parents ask why
Their three year old became the way she is,
Or remark how he’s just like her mother’s mom,
Or reminds him of great uncle John.
In my life I want to create nothing that will last,
No karma for the future,
And no haunting where someone might claim,
He did this.

Share